چون سخن اندر اين حالت رسيد هم قلم بشکست و هم کاغذ دريد
آداب و کيفيت نماز شب
نماز شب را می توان به دو صورت آسان و کوتاه يا مفصل همراه با دعاهای وارده بجا آورد. به جهت اختصار در اينجا فقط نوع آسان را يادآوری می کنم
نماز شب مجموعا يازده رکعت است:
۱- هشت رکعت به صورت چهار نماز دو رکعتی به عنوان نافله شب می باشد که دو رکعت،دو رکعت،مانند نماز صبح خوانده می شود
۲- دو رکعت به عنوان نماز شفع : بهتر است در رکعت اول بعد از حمد سوره ناس، و در رکعت دوم بعد از حمد ، سوره فلق خوانده شود
۳- يک رکعت نماز وتر: بعد از حمد سه بار سوره توحيد، يک بار سوره فلق و يک بار سوره ناس خوانده شود
سپس دستها را قنوت می گيری و حاجت خود را از خداوند طلب می کنی. آنچه روايت شده که در قنوت بگوييد:
· هفتاد بار استغفار کنيد: استغفر الله ربی و اتوب اليه
· هفت بار بگوييد: هذا مقام العائذ بک من النار اين است مقام کسی که از آتش قيامت به تو پناه می آورد
· سيصد مرتبه بگوئيد: العفو
· برای چهل مومن دعا کنيد و بگوئيد: اللهم اغفر لفلان به جای فلان اسم آن مومن را بگوئيد. هم برای مومنينی که در دنيا هستند و هم مومنينی که از دنيا رفته اند می توانيد دعا کنيد
البته می توانيد همه مومنين را در نظر بگيريد و چنين بگوئيد: اللهم اغفر للمومنين و المومنات
سوز دل وگريه چه از شوق باشد،چه از خوف،چه در مقام استغفار باشد،چه در مقام تلاوت آيات استماع آنها، چه در حال سجده باشد،چه در حال ديگر و مقام ديگر، هر کجا و هر مقامی باشد،از فهم و شعور سر چشمه می گيرد. آنکه می فهمد، می سوزد واشک ميسوزد ، و آنکه نمی فهمد نه می سوزد و نه اشک ميريزد. چند حديث زير اهميت اين قطرات گرانبها تر از دُر را بيشتر می نماياند
امام صادق (ع): نزديکترين حالت بنده نسبت به پروردگار عز و جل، حالتی است که او در سجده با گريه است
امام باقر (ع):هيچ قطره ای نيست که نزد خدای عز و جل محبوبتر باشد از قطره اشک در ظلمت شب که از خوف خدا باشد و جز برای او منظوری نباشد
امام صادق (ع): هر چشمی در روز قيامت گريان است مگر چشمی که از حرام اجتناب کند و چشمی که شب را در طاعت خدا بيدار باشد و چشمی که در تاريکی شب از خشيت خدا گريه کند
صفت باده عشق زمن مست مپرس ذوق اين باده ندانی بخدا تا نچشی
(با تشکر از علی آقای رزمیان فر از بچه های گل مدرسه راهنمایی۱)
به هر حال، اكنون به نظر ميرسد طرح دولت ائتلافي در سه محور فكري مورد توجه و تحليل سياسيون اصولگرايان واقع شد؛
نخست اين كه دولت ائتلافي براي گذر از احمدينژاد خوانده شد و برخي از چهرهها و گروههاي سياسي اصولگرا، در موافقت يا مخالفت با اين طرح، آن را ايدهاي براي گذر از رئيس دولت نهم دانستند، به گونهاي كه برخي، از آنجايي كه آن را عبور خاموش از احمدينژاد و يا ناديده گرفتن وي خواندند، با متسمسك قرار دادن دفاع از احمدينژاد يا جايگاه رئيسجمهور، با آن مخالفت كردند. برخي نيز به همين دليل از آن حمايت كرده و آن را ايده خوب و قابل اجرايي دانستند؛ هرچند كه دستهاي خارج از اصولگرايان كوشيدند اين ايده را با طرح دولت وحدت ملي يكي كرده و از خاستگاه فكري و در راستاي اهداف خود از آن استقبال كنند، ولي در كنار آن كوشيدند ايده عبور از احمدينژاد را در اين قالب، مطرح ساخته براي آن تبليغ كنند.
تحليلگران دوم، كساني بودند كه صرفا به احمدينژاد اعتقاد و اعتماد دارند و بي چون و چرا تسليم تصيمات وي هستند و از آنجا كه دولت ائتلافي را بسان طرحي براي عبور از احمدينژاد نگريستند به مخالفت با آن برخاستند كه البته اين مخالفتها اكنون نيز ادامه دارد. اين افراد از آنجايي كه دوره رياستجمهوري را بر پايه عرف متداول در سالهاي پس از انقلاب، دو دوره ميدانند، تغيير احمدينژاد را نه تنها نميپذيرند كه حتي انتقادهاي سازنده از دولت و احمدينژاد را نيز تحمل نميكنند؛ بنابراين، از اين خاستگاه با تمام قامت طرح دولت ائتلافي مخالفت ورزيده و ميورزند.
اما برخي سياسيون و چهرههاي تحليلگر كشور در نگاهی دیگر، دولت ائتلافي را به معني تقويت و كارآمدي دولت دهم دانسته و از روزنه اين نگاه که دولت ائتلافی می تواند سرشار از منفعت براي اداره بهتر كشور به همراه داشته باشد با آن موافقت و از آن به عنوان ايده خوب و اجرا شدني ياد كردند.
اين دسته از تحليلگران با اعتقاد بر لزوم و ضرورت كارآمد شدن و تقويت دولت اصولگرا، از طرح تشكيل دولت ائتلافي حمايت كردند.
به نظر ميرسد، اين افراد از جمله چهرههاي سياسي اصولگرا هستند كه به تسليم بودن يا گردن نهادن به همه تصميمات و برنامهها و طرحهاي احمدينژاد و نيز انتصابات وي باور ندارند، بلكه آنها را با بوته نقد پذيرفته و خواستار اصلاح برخي از روشها و منشهاي احمدينژاد هستند؛ هرچند از كليت دولت حمايت ميكنند.
اين افراد اصولگرا كه تاكنون برنامهها و كارهاي دولت را نقد دلسوزانه كردهاند، اعتقادي به عبور از احمدينژاد ندارند، بلكه وي را رئيسجمهور اصولگرا دانسته و خواستار تقويت و كارآمدي وي و دولت اصولگرا هستند؛ بنابراين، ديده ميشود كه اين افراد در تحليلهاي خود، خواستار آن شدهاند تا احمدينژاد نيز با پذيرش برخي انتقادهاي دلسوزانه، به كارآمدي دولت بيفزايد.
بنابراين، اين چهرههاي اصولگرا، نه اعتقادي به عبور از احمدينژاد دارند و نه به تسليم شدن يا بودن در برابر وي ملتزمند و از همين رو، موافق طرح دولت ائتلافي هستند تا ضمن قرار دادن احمدينژاد در اين زمره، در نتيجه زمينه ائتلاف گسترده اصولگرايان فراهم شود.

